16-08-04

Dodentocht

Vrijdag 13 augustus… het was wellicht een voorteken.

Op vrijdagmiddag nog prima weer. Mijn vriend voerde Johan en mij zeer tijdig naar Bornem. Daar verorberden we nog een laatste spaghetti, prepareerden we de voeten, en trokken we zeer tijdig naar de start. De sfeer zat er goed in, onmiddellijk verbroederden we al met een aantal omstaanders. Een zeer ervaren wandelaar uit Utrecht gaf ons één tip: als het regent moet je maar op één ding letten: hou de voeten droog. Met die tip in het achterhoofd vertrokken we.

Vlak voor het startschot begon het te regenen. Maar dat deerde ons (nog) niet, we konden wel tegen een beetje water. Na een uur hard regenen vonden we dat het wel eens mocht ophouden met regenen. De K-way van Johan hield het al niet meer en ik was blij dat ik een "emergency poncho" had om mijn rugzak ook droog te houden. Cynisch genoeg kregen we aan de eerste bevoorradingspost … een flesje water…

De dodentocht van Bornem staat gekend omwille van zijn goede sfeer tussen de deelnemers en ambiance in alle dorpen, maar daar was al snel niets meer van te merken. Een begrafenissfeer (niet ongepast bij de Dodentocht) domineerde al snel zowel bij de deelnemers als bij de supporters.

Op een km of 7 splitsten Johan en ik op, we hadden afgesproken dat ieder zijn eigen tempo moest lopen.

Na een goede 20 km kregen we te maken met wat men normaal een bosweggetje zou noemen. Door het overvloedige water was dit veranderd in een modderbad. Voeten droog houden was al direct geen optie meer, overeind blijven was het belangrijkste. Op dat ogenblik had volgens mij geen enkele van de 9000 deelnemers nog droge voeten. Maar ik zag het nog steeds zitten. We kwamen nog regelmatig zulke weggetjes tegen, die maakten de tocht er zeker niet makkelijker op!

Zwaarste fout die ik gemaakt heb: mijn trainingsbroek. Dat ding slorpte water en modder op en hield die ook goed vast, goed voor een kilo gewicht per been extra. Ik had deze ook tijdens de trainingen aangehad maar de trainingen waren niet in zo'n extreme omstandigheden…

Tot aan de Duvel (35 km) ging alles best. Het stopte toen zelfs even met regenen maar dat duurde niet lang en toen ging het snel achteruit met me. Er ontwikkelden zich blaren op mijn voeten (van die hele pijnlijke, onder de eeltlaag: weinig aan te doen). Ik had ook het gevoel dat de nagels van mijn tenen aan het afweken waren… niet leuk! Die regen, die regen, die aanhoudende regen… om zot van te worden! Iedere keer als ik dacht dat het iets beter ging begon het weer harder te regenen…

Op 42 km heb ik me eens goed verzorgd, want stoppen was nog geen optie. En ik leek wel als herboren: het werd klaar, mijn voeten voelden weer goed en boven al: het was gestopt met regenen! Eindelijk kon ik die MP3-speler in mijn oren krijgen, want dat was de afgelopen uren nog niet gelukt door de regenval. Johan zat op dat moment al een tiental km verder, die ging stevig door! Maar toen… begon het weer te gieten… en tot overmaat van ramp waren de batterijen van mijn MP3-speler plat. Ik had wel reservebatterijen mee, maar ik kon ze niet vervangen door de regen… Ellendig!

Uiteindelijk aangekomen in de Palm (54 km). Daar was de bagagepost en kon ik eindelijk verse kleren aantrekken. Maar daar had ik voor mezelf al uitgemaakt dat ik nog tot Merchtem (61,5 km) verder kon gaan. De reservekousen waren op, de schoenen doornat en mijn reserverschoenen (mijn loopschoenen) wou ik niet aandoen in deze modderige omstandigheden.

Aan een strompeltempo ben ik uiteindelijk in Merchtem geraakt. Daar werd ik verwend met een massage door een andere vereniging die ook stapte voor autisme (www.stapvoorautisme.be).

Jammer genoeg is er iets misgegaan met de scanning. De scanning van Merchtem is letterlijk in het water gevallen, waardoor ik maar geregistreerd sta in de tracking tot 54 km… De organisatie heeft me laten weten dat de gegevens van Merchtem onherroepelijk verloren zijn…

Ondertussen zat Johan al aan pakweg 75 km en hij had het ook knap lastig. Hij strompelde zich voort van post naar post. Maar hij zat goed op schema, dus hij kon het op het gemak doen. Mijn pa kwam me afhalen in Merchtem en samen hebben we dan gewacht op Johan, die om 16.45 uur de tent binnenkwam! Uitgewandeld in een schitterende tijd in helse omstandigheden! Ongelooflijk. Een superprestatie!

Zodoende hebben we samen 161,5 km gewandeld, waarmee we een goeie 3000 euro bij elkaar verzamelen voor het goede doel: de Okkernoot!

Dat de Dodentocht helser was dan andere jaren blijkt ook uit de cijfers en uit de krantenartikels: slechts 48% haalde dit jaar de aankomst, andere jaren is dat ongeveer 56%!

Lopen zit er voorlopig nog niet in. Mijn voeten zijn nog steeds doortrapt. En ik vrees dat mijn linkerteennagel mijn rechterteennagel achterna gaat en ook een gaatje zal willen... Nog een dagje afwachten en dan eventueel weer eens naar de pedicure gaan!


16:41 Gepost door Loperke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

avontuur amai, wat een avontuur. Het moet idd hels geweest zijn. Een vriend van mij heeft opgegeven na 42 km, hij was tot overmaat van ramp nog in een beek gevallen. Maar een oom van Koen heeft het wel gehaald.
Proficiat toch met die schitterende prestatie hoor!

Gepost door: Ruthje | 16-08-04

Wow Ik begin te begrijpen waarom ze dit de Dodentocht noemen... Knap dat je zoveel karakter hebt getoond. Ook mooi dat jullie Het Goede Doel zo gul hebben gesponsord!

Gepost door: Stefan | 17-08-04

Chapeau ... Hey Lien,

Enkel wij die aan de dodentocht hebben deelgenomen zullen de helsheid ervan echt kunnen inschatten :) Volgend jaar doe ik ook mee aan een of andere sponsoring, dan moet het uitlopen van de dodentocht me nog meer een gevoel van voldoening geven !!! Toch knap voor je eerste keer, volgend jaar gaan voor het einde he !!!!

Tot horens,

Jeroen

Gepost door: Jeroen VB | 18-08-04

De commentaren zijn gesloten.